چه کوچک شده است

و با خودش اندیشید که

شاید چاره در پاک کردن

سایه ای از روی دیوارهای این شهر است

.

.

.

من اتفاقا خوشحالم که هر روز زخم دیگری به من بزنی، فکرش را هم نمی توانی بکنی که در زجرهایی که به من می دهی چه لذت سکر آوری نهفته است که تو به معنای واقعی کلمه از آن محرومی، میفهمی؟ من چیزی دارم از آن خود، و تو هیچ دخلی به آن نه تنها نداری بلکه نمی توانی داشته باشی، یعنی نمی خواهم یا به قول خودت صلاح نمی دانم برایت که داشته باشی. این لذت که من با تمام ضعیف بودنم در برابر تو توانسته ام از چیزی محرومت کنم و از جایی به بیرون پرتابت کنم، حال خوشی را به من تزریق می کند که بعید می دانم تو در بارگاه کبریاییت آن را داشته باشی. من خلوتی دارم از آن خودم که تو و تمام عمله و اکره ات هیچ راهی به آن نداری. نه اینکه نخواهی، اتفاقا خیلی هم می خواهی اما نمی توانی، من، این من ضعیف و تنها وخسته بی امید، امکان صرف یک فعل را از تو گرفته ام آقای قدرتمند و تا امروز در دل شعله کوچک لرزانی را روشن نگاه داشته ام.

من دیگر نه به خودم و نه حتی به هیچ کس دیگری قصد امیدوار ماندن ندارم، چطور بگویم، یکطور مرگ تدریجی را برای خودم تجویز کرده ام که تا چند صباحی نه کامل مرا از زندگی جدا کند و نه به آن بچسباند، راستش را بخواهید در تلاش هستم که نوعی نگاه توام با تمسخر یا طنز را  چنان در خودم پرورش بدهم که نسبت به اتفاقات دور و برم بی حس بشوم. یعنی ببینیم و بشنوم و لی زجر نکشم. فقط نظاره گر باشم و رد شوم بدون درد بدون رنج بدون دست و پا زدن های دردناک

سکوت

یک روز صبح بود که مثل همه روزهای دیگر بلند شد،آفتاب هنوز کاملا خودش را ولو نکرده بود توی حیاط،  قبل از اینکه به سراغ دستشویی و مسواک برود مدتی در رختخواب نشست. تصمیم خودش را گرفته بود و دیگر نکران چیز خاصی نبود. هیچ جای قانون به ممنوعیت رفتار او اشاره ای نشده بود. با خودش فکر می کرد که او در واقع هیچ کاری نکرده و هیچ دلیلی ندارد که کسی بخواهد او را اذیت کند.

 زمانی که ابتدای کوچه محل کارش  یک کارگر شهرداری در آتش سوزی سوخته بود و در حالیکه هنوز بوی گوشت سوخته کارگر بیچاره در هوا پخش بود ماموران آتش نشانی تصمیم گرفته بودند از محل  آتش سوزی دورتر شوند که مبادا انفجاری رخ بدهد، احساس آشوب دلش ناگهان چنان بی نهایت شد که با زانو به روی زمین افتاد و همانجا میان مردم شروع کرد به عق زدن. اوائل استفراغ دوباره شروع کرده بود به خجالت کشیدن اما رفته رفته و هر چه که گذشت این احساس از بین رفت و به جایش نوعی احساس عجیب که چیزی شبیه مسرت ناشی از یک خواب عمیق بود به او دست داد انگار احساس دلتنگی غریب این سالهایش با این استفراغ رفع شده بود.

 مهمتر از همه اینکه در همان حال استفراغ متوجه شد که دیگر از مردم نمی ترسد انگار حالا و پس از این استفراغ برای خودش هویتی دست و پا کرده بود و می توانست سرش را بالا بگیرد، به طرز غریبی احساس آرامش می کرد. از آن روز بود که  تهوع دیگر تبدیل شده بود به بک عادت، عادت لذت بخشی که باعث می شد همواره عده ای دور او جمع شوند و محتویات معمولا زرد و قرمز معده اش را ببینند و آنقدر بمانند تا این حالت برطرف شود و او به راه خودش ادامه دهد.

بعد از گذشت مدتی این اتفاق ابعاد جدیدی پیدا کرده بود، دیگر یک استفراغ ساده نبود، تبدیل شده بود به یک طور تشخص. این استفراغ های روزانه آنقدر زیر دندانش مزه کرده بود که دیگر هر روز صبح خودش بدون اینکه حالت تهوع داشته باشد می نشست سر چاه توالت و  انگشت می انداخت ته حلقش و بعد حس شیرین بالا آوردن بود که مستش می کرد. از آن روز به بعد بود که هر بار با احساس ناراحتی مواجه می شد، توی کوچه یا خیابان می ایستاد بغل جوب و انگشت مینداخت. هنوز مدت زیادی از این حال خوش نگذشته بود که متوجه شد خیلی ها  به این اتفاق حساس شده اند،  توی یک هفته نامه خوانده بود که یکی از مدیران شهرداری  اعلام کرده به دقت این مسئله را زیر نظر دارد و از همه مردم درخواست کرده که برای شناسایی عامل یا عاملین این اتفاق چندش آور کمک کنند، بعد از چند روز در همان هفته نامه عکس چند نفر به عنوان عوامل استفراغ منتشر شده بود و شهردار گفته بود که این افراد دستگیر شده یکعده آدم جز هستند از یک تشکیلات سری بزرگتر که در تلاش است تا انسجام ملی را به خظر بیندازد و به زودی اطلاعات بیشنری از این گروه خرابکار در اختیار شهروندان قرار می دهد و امیدوار است به زودی سرکرده این گروه دستگیر بشود. سرانجام بعد از مدتها بی اهمیتی حالا چنان اهمیتی یافته بود که همه عمر آرزویش را داشت و تقریبا از رسیدن به آن نا امید شده بود. چه کسی فکر می کرد روزی استفراغ به او چنین کمکی بکند و مایه نجاتش باشد؟

زنگ در به صدا در آمد و به طرز گوشخراش و اعصاب خورد کنی ادامه پیدا کرد. او منتظر هیچ کسی نبود و این زنگ مدتها بود که به صدا در نیامده بود، با خودش گیج فکر کرد که چه کسی می تواند باشد، با لختی خودش را از روی رختخواب بلند کرد و به سمت در رفت، از چشمی در که نگاه کرد چند مرد کت شلوار پوش را دید که عینکهای آفتابی یکسانی زده بودند و  خیلی جدی به در خیره شده بودند.

قبل از اینکه بخواهد بترسد یا نگران شود و یا حتی تصمیم بگیرد که فرار کند احساس کرد که دلش یک دل سیر استفراغ می خواهد، لبخند آرامی به روی لبانش نقش بست، بی اعتنا به اخطار کسانی که برای دستگیریش آمده بودند رفت نشست  سر کاسه توالت و حسابی عق زد.